volker gerling – daumenkinographie

Volker Gerling maakt wandelingen. Zo liep hij van Berlijn naar Basel en terug. Hij leeft van niets, van wat dorpsbewoners hem aanreiken over de heg of op straat. Hij plukt appels uit bomen (vaak te zuur nog). Hij slaapt in een tent die hij overdag op zijn rug draagt. Met zijn rossige haar, hoed en bepakking lijkt hij op Kirk Douglas als Vincent van Gogh in Lust for life (1956). Soms vraagt hij aan de mensen die hij ontmoet of hij van hen een flipbook-portret mag maken. Hij vertelt dan niet precies hoe dat in zijn werk gaat. Daardoor komt het spervuur van 36 foto’s dat hij in één salvo op ze afvuurt als een verrassing. De meeste geportretteerden (behalve Stoere man met raar hangende zonnebril) laten hun pose vallen. Op dat moment gaan de portretten leven. Die van het dikkige jongetje bijvoorbeeld dat na drie seconden uiterst serieus kijken begint te lachen.

In de donkere theaterzaal, groot geprojecteerd en met uiterste precisie geflipt (elk 3x), toont Volker Gerling zijn flipbook-portretten en vertelt daarbij verhalen, zoals bijvoorbeeld het verhaal van de Oude man met baseballcap. Frascati noemt op haar website The art of flipbook een simpele en aangrijpende manier van experimentele cinema. Die omschrijving klopt wel en mist ook iets.