popshop

28.3.08 | mu

Popshop – remixing icons of mass culture toont kunstenaars die zich videoclips toeëigenen en er iets mee doen, bijvoorbeeld stukken eruit knippen en afspelen. Geluid wegschrapen van Elton John. Lagen zichtbaar en onzichtbaar maken. De sample en de loop omarmen.
Bij de ingang lag een recensie over Popshop. Nieuwsgierig naar de mening van de recensent (vooral naar wat zij te zeggen had over Double Whitney, het werk dat mij het meest boeide) begon ik te lezen. De beschrijving kwam nauwelijks overeen met hoe ik de tentoonstelling ervaren had. De remake van Queens Bohemian Rapsody vond ik helemaal niet ‘zo tenenkrommend slecht dat ik er ongemakkelijk van werd’, integendeel, ik vond die remake erg mooi en theatraal en overdadig en vervreemdend. Nu is het ieders goed recht om iets slecht te vinden, of lelijk, maar ineens kwam het me als totaal zinloos voor om zoiets in de krant te zetten, of op een blog. Of is iets goeds bejubelen net zo zinloos?