een jaar mu

‘Mu is geen museum.’ Na een jaar MU speelt Angelique Spaninks’ opmerking nog steeds door mijn hoofd. MU bezit inderdaad geen objecten die eens in de zoveel jaar moeten worden afgestoft, MU bepaalt niet wat ze belangrijk vindt door spullen te kopen. MU bepaalt wie ze nu interessant vindt en laat hen dingen maken die misschien ook straks nog wat betekenen, maar dat hoeft niet.

Maar toch. Dat MU geen museum is, wil niet zeggen dat MU geen museumachtige dingen doet. Ze tonen kunst in een gebouw. Dat klinkt logisch voor een kunstinstelling maar als je er wat langer over nadenkt is het een ouderwets concept. Eindhoven is ver weg als je er niet in de buurt woont. Kan MU niet naar jou toe komen? Of de kunstenaar? Of de kunst? Bestaat kunst van morgen nog uit concrete objecten?

De wereld wordt steeds lichter en sneller. Moet de kunst daar tegenin gaan en zwaar en fysiek en traag zijn en op plekken getoond worden waar je bij elkaar kunt zijn en waar je voelt dat je een lichaam hebt, of moet kunst juist nieuwe technologische ontwikkelingen omarmen en haar heil zoeken in digitale dingen die steeds slimmer worden en die met je willen praten, denken, meeleven en op je willen reageren? Kunst die in je huid kruipt en die je verbindt met anderen, hier en aan de andere kant van de wereld? ‘Het is geen of-of kwestie,’ zegt Angelique. ‘Het is toch echt en-en. Learning to love you more (LTLYM) is een goed voorbeeld, en Eva en Franco en hun fascinaties zijn dat ook.’

Met Learning to love you more moet ik Angelique gelijk geven. Dat project is een interessante combinatie van fysiek dingen maken en virtueel tonen en archiveren. Right as we speak is iemand ergens ter wereld een papieren replica van zijn bed aan het vouwen om die vervolgens te fotograferen, er verslag van te doen, en dat up te loaden naar de site. Dat is fascinerend. LTLYM was in mijn ogen de tentoonstelling die het meest deed wat MU belooft: het tonen van het hyperactuele nu van de geëngageerde popcultuur, waarin dat geëngageerde eruit bestond dat er nu eens niet werd geïroniseerd of commentaar werd geleverd, gesampled of geremixt (hooguit uit iemands persoonlijk leven en herinneringen).

Double Whitney van Candice Breitz heeft me het meest geraakt. Citaat: ‘We have no choice – if we live in large urban centres – but to consume the cultural produce of global capitalism. But consumption must be followed by digestion, and digestion must be followed by excretion.’
Wat perfect opsomt wat voor mij het bijhouden van een weblog inhoudt: digest & excrete. Vooral dat laatste.