Op veel foto’s van Melanie Schiff zie je licht: licht balancerend op de hals van een fles, licht door een rij cd-doosjes, licht op de muur. Het lijkt alsof de dingen licht werpen in plaats van schaduw (schaduw werpen doen ze ook).
Het mooiste van Melanie Schiff vind ik haar zelfportretten. Daarin is steeds iets wat het beeld belemmert: een platenhoes, een spriets water, een regenboog. Dingen die ze zorgvuldig tussen zichzelf en de toeschouwer plaatst.
spit, 2006, kavi gupta gallery
Door dat te doen, door de afbeelding van haar gezicht steeds te bederven, lukt het zonder een gevoel van schaamte naar haar portret te kijken. Ze houdt voldoende afstand.
