lillehammer en berlijn

14.1.06 | misc

Wat hebben de Olympische bobbaan in Lillehammer en het Joods Museum in Berlijn gemeen? Lichamelijk ongenoegen en fysieke horror. Die in Lillehammer duurt ongeveer een minuut, die van Berlijn zolang je wenst. In Lillehammer krijg je een blauwe helm op, in Berlijn ga je door een museumpoortje en wordt je Swiss Army Knife afgenomen. In Lillehammer ligt je lot in handen van een pukkelige jongen met zijn handen aan het stuur, in Berlijn bij twee suppoosten met rode sjaals die je de toegang weigeren omdat je tas te groot is. ‘Maar zij heeft een grotere tas en mag wel naar binnen,’ drukt je met de neus op het feit waar dit museum over gaat.

The Lillehammer Bobsleigh and Luge Track was built for the Olympic Winter Games in 1994. The track is 1365 m long, and the height difference from start to finish is 114 m. The track has 16 curves. Marion Meyer, designer, took the zig-zag footprint of the Libeskind plan and combined it with the pomegranate, Israel being seen in the Old Testament as the land of ‘wine, fig trees and pomegranates’.

Berlijn doet alles verstommen, ook het gegil als je met honderd kilometer per uur door zestien bochten vliegt terwijl je hoofd van je lijf gerukt wordt. Toch hebben ze iets gemeen, het Joods Museum en de bobbaan: de plattegrond als attractie. Je verdwaalt, je raast naar beneden, je wilt weg, het kan niet, je raakt gedesoriënteerd, de vloeren hellen onmerkbaar omhoog, je kunt er niet uit, je moet door, je wordt met kracht tegen het lijf van je voorganger geperst, misselijk, nietig. Ik was blij toen ik weer buiten stond.