lezing lev manovich

18.5.09 | misc

‘Omdat je vroeg hoe het was: Dit is Lev Manovich. Hij sprak Russisch Engels, was moeilijk te verstaan. Speciaal op het balkon bovenin gaan zitten, zodat mijn ixus zonder flits nog enigszins kans van slagen had, en zodat ik op zijn laptop kon gluren. Tot zover de meta data, snel naar de lezing. Hij begon met hoe hij zijn presentatie eigenlijk had willen noemen. Uiteindelijk werd het: Data Dandy meets Data Mining – activating the archive.

Lev Manovich constateert een massale digitalisering van cultural assets. Zweedse public broadcasters digitaliseren jaarlijks 7 miljoen uur video en audio terwijl ze maar 300.000 uur uitzenden. Dat is outraged. Sinds 2005 is er een enorme stijging van user-generated content en social media-gebruik. Elke week worden meer foto’s geupload naar Flickr dan er kunstobjecten zijn in alle musea ter wereld. Parallel aan deze consumer-generated, social media-expansie is er ook een professional cultural universe-expansie. De musea, de instituten etc. doen ook allemaal dingen online.

Je kunt niet langer spreken van centra waar het gebeurt. Het gebeurt nu overal en op een schaal die niet meer te bevatten is. Het gebeurt vooral in ‘new countries’. Die lopen voor. Zijn via social media eerder op de hoogte. Zie bijvoorbeeld http://www.coroflot.com. Mensen organiseren zichzelf online. Er is een schrikbarende rise en hausse aan biënnales. (Slide die hier niet bij zit: een grafiek schiet rond de eeuwwisseling kaarsrecht de ruimte in.) Manovich liet waanzinnig mooie datavisualisaties zien. Kunstwerken. Helaas bleef het bij visualisaties. Het duiden van data blijkt veel moeilijker. Dat deed hij ook niet. Semantics is een verhaal apart. Moeilijk om daar computational analysis op los te laten. Een computer kan wel brightness in een plaatje meten, en brightness in 1000 plaatjes meten, en de resultaten in een grafiek plotten, maar betekenis toekennen…

Vroeger werden cultural theories gebaseerd op kleine datasets. Je deed onderzoek naar zoiets als Classical Hollywood Cinema. Daar kom je niet meer mee weg. Er worden miljoenen cultural assets overal ter wereld geupload. How to keep track in globalized culture with millions of contributors? Vroeger kon je over professional culture schrijven door een klein aantal wereldsteden, instituten en scholen te volgen, nu is zoiets onmogelijk. Er gebeurt teveel. Het gebeurt overal. Lev wil zich onderscheiden door juist grote datasets te analyseren. Hij zoekt naar een new methodology for study of cultural processes. Culture has become data stond er in bold. Dat wil zeggen, culture has become: content + all social media activities around that content. Cultural analytics is the use of data mining + visualisatie van grote sets cultural data. Gelukkig komen er op dit moment in de lezing schilderijen in beeld. Hij geeft een voorbeeld met een kleine dataset: 25 schilderijen van realisme t/m modernisme. Twee uitersten zet hij op het scherm.

Hij analyseert ze. Ik geloof dat hij hier het aantal objecten in een schilderij onderscheidt. Het realistisch werkje heeft heel veel elementen. Mondriaan is abstracter en kariger.

Maar dan realiseert hij zich dat hij een voorbeeld heeft genomen dat dit niet zo duidelijk illustreert en hij kiest een Malevich ter meerdere eer en contrast. Ik vind het jammer dat hij dat doet.

Malevich heeft slechts 18 losse objecten. Als je zo in al die 25 schilderijen gaat tellen kun je ze in een grafiek zetten. Realisme links. Modernisme rechts. Je kunt dit met allerlei variabelen doen. Brightness. Contrast. Kleur. Etc.

Visualisatie van een clip van Björk. Ging hij helaas niet lang op in. Vergelijking tussen Björk, cartoon van Betty Boop en nog iets. Met alleen die visualisaties blijf ik met een kil gevoel achter. Echt hele coole plaatjes. Wat zien we?

De gemiddelde lengte van shots in films blijkt drastisch te dalen. De rode piek zijn Russische films met enorme shot lengtes zo rond de jaren 80. Zal Tarkovsky zijn. Dat plotten wil hij voor hele grote datasets doen. Semantics is een probleem. Dan wordt het interessant lijkt me, als je betekenis gaat toekennen. Dit is meer op een hele mooie manier tellen en registreren. Nu baseren cultural studies zich op beschikbare metadata zoals bijvoorbeeld metatags op flickr. Lev Manovich wil dat anders doen. Hij wil nieuwe metadata zelf genereren door computational analysis. Anders indexeer en search je alleen op bestaande metadata.

In plaats van de nakoffie in Paradiso pakte ik de fiets naar Scheltema en kocht een boek van David Foster, which was okay. Ik kan niet anders dan zo te eindigen . Give you some metadata about my life. Snel weer eens afspreken voor een lezing in Amsterdam?’