het sterfbed van vanessa bell

Vanessa Bell stierf in dit bed in Charleston Farmhouse. Een smal bed, maar daar ben je op zo’n moment mogelijk minder mee bezig. Vanuit het bed kijk je naar de tuin. Strikt genomen maakt het uitzicht van de tuin geen deel uit van de foto, maar het is er wel, je voelt het, het is binnen bereik, je hoeft je hoofd maar om te draaien en je ziet de rozen en de vijver en de bomen en verderop de glooiende, groene heuvels van de South Downs waar Virginia Woolf zo graag wandelde, en daarachter de steile, witte krijtrotsen waar mensen zich nog altijd in zee werpen – vaalgele knuffelbeertjes hangen er tegen paaltjes als een postuum vaarwel.

—we kunnen dat, we zetten mensen op de maan, een extra lens op de camera denk ik, en zelf niet in de weg gaan staan—

het bed van vanessa bell

Maar zelfs al kon je de achterkant van een foto vastleggen, met je toestel op het kussensloop desnoods, dan had je er nog niet veel aan, want je mag niet fotograferen in Charleston Farmhouse. Mijn foto’s zijn dus slordig en snel, stiekem genomen achterin het groepje terwijl de gids deed of ze het niet zag.

overbelicht

onscherp

scheef

They liked to show their mistakes, zegt de gids over Vanessa Bell en Duncan Grant en ik kan niet opmaken of ze dat nou een pluspunt vindt of niet en of dat nou een pluspunt is of niet. Bedden, kasten, deuren, kisten, stoelen, alles in Charleston Farmhouse is van boven tot onder beschilderd. Muren vol oneffenheden, half afgemaakte, onregelmatige patronen, foutjes, alsof je ineens zoo zouu schrijvenn en het maar zo laat omdat druipers eigenlijk wel charmant zijn. Een teken van slordigheid en geen zin hebben om iets netjes te doen, denk ik, maar dat zijn uitdrukkelijk mijn woorden en niet de woorden van de goed getrainde, helder sprekende, vriendelijke gids.

boekomslag van vanessa bell voor haar zus

Alles in het huis is scheef, staat scheef, ligt scheef of gaat die kant op: lampekapjes, deuren, kastjes, vloeren. Ook de beddesprei zag ik ineens op de eerste foto. Die scheefheid zet zich door in de boekomslagen die Vanessa Bell ontwierp voor haar zus. Die zijn lelijk. Alsof ze volle goede moed een patroon begint en haar hand vervolgens met haar penseel op de loop gaat en steeds grotere halen maakt. Met die patronen kadert ze alles in: boeken, serviezen, kasten, de plinten van muren, de schouw.

Die lelijkheid is er vooral als je inzoomt op een detail of een element isoleert. Dan valt die slordige hand op. Als Gesamtkunstwerk is Charleston Farmhouse een huis om in te sterven.