Toen ik over de maan van Zoe Strauss berichtte, wist ik weinig over die maan te zeggen.
Wilde ik ook weinig over die maan zeggen, omdat ik het beeld te mooi vond en bang was om het kapot te analyseren. (Alsof dat zou kunnen, alsof woorden die macht zouden hebben.) Maar vandaag moet het stuk: Zoe’s maan is beeld en afbeelding. Het is de maan en abstract (een compositie met een ding precies in het midden omringd door diepzwart waarin je verloren raakt).
Nog even over de maan van Zoe Strauss: fijn dat iemand andere dingen ziet dan jijzelf, het maakt de wereld groter, en fijn dat iemand iets zag wat je zelf niet eerder zag, maar al die tijd wel had kunnen zien als je gekeken had.